تبلیغات
مباحث موسیقی - اسطوره نوازندگی فرانسه؛ "بیوگرافی آلفرد کورتو"
اسطوره نوازندگی فرانسه؛ "بیوگرافی آلفرد کورتو"
جمعه 21 آبان 1395 ساعت 11:30 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست Sviatoslav Richter | ( نظرات )
پدر و مادر کورتو فرانسوی بودند و از کودکی او را به پاریس بردند و در آنجا بود که کورتو زیر نظر دکومب، از شاگردان پیشین فردریک شوپن، و سپس دیه مر به فراگیری پیانو پرداخت و در سال 1896 جایزه نخست کلاسهای پیانو دیه مر در کنسرواتوآر پاریس دریافت کرد و پس از آن به همراهی ارکستر لامورو با اجرایی از کنسرتو سوم بتهوون برای نخستین بار به روی صحنه ظاهر شد. ادامه مطلب ...


چندی نگذشت که به عنوان دستیار رهبر ارکستر در فستیوال بایرویت مشغول به کار شد و در شمارِ هواداران سرسخت موسیقی واگنر درآمد. در بایرویت با رهبران پرآوازه ای مانند هانس ریشتر و فلیکس موتل همکاری داشت و در همین سالها به شدت تحت تاثیر ادوارد ریسلر، پیانیست فرانسوی، قرار گرفت و او بود که دیدِ ژرفی نسبت به موسیقی بتهوون در کورتو پدید آورد و او را از سبک نوازندگی خشک و سبُکِ فرانسوی دور کرد. کورتو در سال 1902 به پاریس بازگشت و در بیست و پنج سالگی نخستین اجرا های "شامگاه خدایان" و سپس "پارسیفال" اثر واگنر را در پاریس به اجرا گذاشت. او چندین اثر دیگر را برای نخستین بار در پاریس اجرا کرد که از میان آن باید به "یک رکوئیم آلمانی" (برامس)، اوراتوریوی "افسانه سَنت الیزابت" از لیست، و حتی "میسا سولِمنیس" از بتهوون اشاره کرد. او چند اثر جدید موسیقی فرانسه را نیز برای نخستین بار به اجرا گذاشت.

کورتو در سال 1905 با پابلو کاسالس و ژاک تیبو مشهورترین تریوی تاریخ موسیقی را تشکیل داد. خوشبختانه هنر این سه نوازنده بزگ در چند صفحه به یادگار مانده که عالیترین سطح کیفیتِ نوازندگی مجلسی را می توان در آنها مشاهده کرد. در میان این صفحه ها تریوی "آرشیدوک" از بتهوون، تریوی پیانو در سی-بمل ماژور از شوبرت و تریو های پیانو در ر مینور از مندلسون و شومان، و اجرایی از کنسرتو در لامینور برای ویولن و ویلونسل (مشهور به دوبل کنسرتو) اثر برامس با کاسالس و تیبو، به رهبری کورتو دیده می شود. با همه ی این فعالیت ها روحِ کورتو بیش از هر چیز دیگر به تکنوازی پیانو گرایش داشت. در سال 1907 کابریل فوره، کورتو را به سِمت پروفسورِ کنسرواتوآر پاریس منصوب کرد و در همین کنسرواتوآر بود که کورتو یکی از مهمترین استادان پیانو در طول سده بیستم بدل شد. او تا سال 1919 در کنسرواتوآر آموزش می داد و در این سال اِکول نُرمال دو موزیک را بنیاین گذاشت و خود مدیر آنجا شد. هزاران پیانیست در کلاسهای پیشرفته اش حاضر می شدند که تنها از میان آنها می توان به خاوِر، دینو چانی، سامسون فرانسوآ، کلارا هاسکیل، ماگدا تالیافِّرو، روث اسلِنچینسکا، ایوون اوفبور، دینو لیپاتی و ولادو پرلموتر اشاره کرد. او از شاگردان خود می خواست زندگی آهنگسازان، نامه های آنها و هر آنچه به موسیقی و زندگی شان مربوط می شود را مطالعه کنند و آنان را وا می داشت تا برای هر قطعه یک آنالیز جامع و مانع بنویسند و خود این آنالیز ها را "نقشه های جغرافیاییِ" قطعات می خواند.


[http://www.aparat.com/v/zOLIT]


شهرت کورتو بیش از هر چیز بر اجراهایش از موسیقیِ شوپن متکی است. شوپن بیش از هر آهنگساز دیگری قلب و مغزش را تسخیر کرده بود. نقش کورتو در گسترش و ترویج ساخته های این استاد بزرگ لهستانی در دنیا نقشی خیره کننده و ستایش برانگیز بوده است. با آغاز دورانِ ضبطهای الکتریکی کورتو ساخته های زیادی از شوپن را ضبط کرد، شروع این ضبطها از سال 1926 با نخستین اجرای کامل بیست و چهار پرلود بود. جیمز مِثوئن-کَمبِل می نویسد: «کورتو هنرمندی بود که ویرتوئوزیته ی بی مانند خود را همراه با یکی از قدرتمندترین اذهان موسیقی در تمام دورانها، به کار گرفت و البته هیچگاه نتوانست این دو را در ترکیبی بی نقص در هم ممزوج کنداو بیش از هر پیانیست دیگری در روزگار ما به شوپن گرایش و کشش داشت. صفحه های کورتو برای من و شاید برای بسیاری دیگر سنگ بنای نوازندگی شوپن شمرده می شوند. اینها اجراهایی هستند دقیق و ظریف، سودایی، قهرمانی و به شدت ارتباط آفرین و متکامل ... نوازندگی اش از محدوده ی اجراییِ صرف فراتر می رود- گویا کورتو با آنها رو شوپن را احضار می کرد.» در میان ضبطهای کورتو چند نسخه ی ضبط شده از چهار بالاد، چهار اَمپرومپتو، بیست و چهار پرلود، سه اتود جدید، چهارده والس، بارکارول، برسوز، فانتزی، و پرلود اپوس 45، اثر شوپن دیده می شود. چهار نسخه فقط از بیست و چهار پرلود شوپن از او باقی است که مشهورترین آنها نسخه ی سال 1933 است. آندره ژیر در یادداشتهای خود نوشته : «کورتو از حس موسیقی بی نصیب است، اما در عوض عاطفی و پروقار می نوازد.» این گفته شاید در مورد پرلود های سال 1926 درست باشد ولی در مورد ورسیونِ ضبط شده ی سال 1933 که جس ژرف و غریبی در آن موج می زند اصلا و ابدا گفته ی درستی نیست.


کورتو یکی از اصیلترین تاویلگران در تاریخ موسیقی بود. نوازندگی اش اصلا و ابدا قابل پیش بینی نبود و بیشتر بر الهام در لحظه اتکا داشت. هربار پرتوِ بی سابقه ی جدیدی از بینش بر نوازندگی اش تابیدن می گرفت، دست چپ را به شکلی نوآورانه به کار گرفت و حتی کنترملودیهایی ساخته ی خودش را به گوش می رساندشنوندگان، خود را غرق در فضایی هنرمندانه و صمیمی می یافتند. او همه چیز را با وقار و تناسبی باورنکردنی به اوج می رساند و بی شک، جوانترین روح رمانتیک را در میان پیانیستهای بزرگ دارا بودروباتویی که در نوازندگی به کار می گرفتن روباتوی درونی و ذاتی بود. موسیقی در نظر کورتو مایه ی زندگانی و راهی بود به سوی ناشناخته ها. با نوازندگیِ خود سایه روشنهای فریبنده ای خلق می کرد. اگر تنها یک پیانیست در تاریخ موفق به جذب شنونده و از خود بیخود ساختن او شده باشد، او کسی جز کرتو نیست. ماگدا تالیافرو می گفت: «تصویر هایی که در خاطر زنده می کرد، تخیل محض بودند.» ایده های موسیقی چونان آبشاری از روحش سرازیر می شدند و به ندرت پیش می آمد که به یاری آنها با شنوندگان نکته سنج حود ارتباط برقرار نکند.

ضبطهایی که از کورتو باقی مانده اند، هنوز هم از جالبترین و شگفت انگیز ترین ضبطهای تاریخ موسیقی هستند. دیسکوگرافی او شاملِ یک صفحه از کنسرتوی دست چپ راول به رهبری شارل مونش، ضبط سال 1939، و یک ورسیون شاعرانه از سونات شماره 2 ی وبر در لا-بمل ماژور، ضبط 1941، است. بازیِ آب راول را بسیار عالی، ناب و شاعرانه نواخته و سوناتین او را درخشان. کورتو از ستایشگران فرانک نیز بود و هم پرلود، آریا و فیناله و هم پرلود، کراله و فوگ را در کنار واریاسیونهای سمفونیک نواخته و ضبط کرده است. ضبط سال 1937 از واریاسیونهای جدی، اثر مندلسون، اجرایی پرتوان دارد و نیز کنسرتوی شماره 2 سن-سانس (به رهبریِ شارل مونش) که از تخصصهای او به شمار می رفت. کورتو مالاگِنیا و سِگیدیاس (Seguidillas)، اثر آلبنیز، را در سال 1930 ضبط کرد و با نیروی بی پایانی که در اجرای ملودیها بر روی آکومپانیانِ رقص این قطعه ها به کار گرفت روح اسپانییِ موجود در آنها را شکوفا ساخته و از این رو اجرایش بسیار لذتبخش است. دوازنده پرلود دبوسی دفتر اول با اجرای او سبکی درخشان و لحنی فریبنده دارند.

از کورتو اجرای پرسر و صدا و بی ملاحظه ای از سونات در سی مینور لیست به جا مانده که در سال 1929 ضبط شده است. سهم عمده ی میراث ضبط شده ی آلفرد کورتو به شومان و شوپن تعلق دارد. تنها چهار نسخه از کنسرتو پیانوی شومان با اجرای کورتو موجود است که آخرینِ آنها اجرای زنده ای است که در سال 1951 به رهبری فِرِنتس فریچای ضبط شده. سه نسخه از کارناوال ضبط کرده که بهترین آنها ضبط 1928 و مشحون از تخیل و فانتزیِ سبُک است. کورتوی "صحنه های کودکی، رقصهای اصحاب داوود، اتود های سمفونیک و پروانه ها" را (که این آخری اجرایی جادویی دارد) ضبط کرده و "کرایسلریانایی" که در لحظاتی زیابیی و تغزل در آن به حد غایی می رسند. کورتو درگیرِ روح لیریک موسیقی شومان بود. شومانی که می نواخت، آهنگسازی مرموز، تاریک اندیش و آشفته ذهن نبود، بلکه نور و روشنی، سرخوشی و گاه حتی روحی حماسی در ساخته هایش موج می زد و بالاتر از همه شومانی بود امپرسیونیستی و پر حال و هوا که به زیباترین شیوه ی ممکن با رنگ آمیزیِ خود او بر بوم پیانو نقش می زد. او هنوز هم بهترین اجراکننده ی فرانسوی موسیقی شومان شمرده می شود.

 

بخشی از مستند "هنر پیانو":

[http://www.aparat.com/v/mdlt8]




می توانید دیدگاه خود را بنویسید
manicure جمعه 11 فروردین 1396 09:32 ب.ظ
Keep this going please, great job!
احساس نویسی جمعه 21 آبان 1395 06:38 ب.ظ
خیلی عالی بود
Sviatoslav Richter پاسخ داد:
خیلی ممنون و خوشحالم كه خوشتون اومده.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
 
نویسندگان
دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :